Zapalenie ścięgna przedramienia i łokcia rzadko wynika z pojedynczego, dramatycznego urazu. Narasta powoli w wyniku powtarzającego się prostowania nadgarstka, chwytania lub obciążenia obrotowego, do którego prostownik promieniowy nadgarstka krótki i otaczające go ścięgna nigdy nie były zaprojektowane do pochłaniania tysięcy razy dziennie. Pisanie na klawiaturze, sporty rakietowe, ręczne używanie narzędzi, a nawet długotrwałe przewijanie telefonu mogą przyczyniać się do tego samego podstawowego wzorca: mikroskopijnego rozpadu włókien kolagenowych, który przewyższa tempo naprawy ścięgna.
Całkowity odpoczynek wydaje się oczywistym rozwiązaniem, ale przeciążenia ścięgien słabo reagują na samo całkowite unieruchomienie. Ścięgna wymagają kontrolowanego obciążenia mechanicznego, aby prawidłowo się przebudować, a długotrwały brak aktywności może sprawić, że obszar ten będzie słaby i podatny na ponowne urazy po wznowieniu normalnej aktywności. To jest gdzie taśma kinezjologiczna pasuje do bardziej kompletnego podejścia do regeneracji: zapewnia zewnętrzne wsparcie i sensoryczną informację zwrotną, nie blokując ruchu stawu potrzebnego do prawidłowego gojenia ścięgna.
W przeciwieństwie do sztywnego paska lub usztywnienia, elastyczna taśma porusza się wraz ze stawem w całym zakresie funkcjonalnym. To rozróżnienie ma znaczenie dla każdego, kto nie może całkowicie przestać używać rąk i przedramion podczas regeneracji, niezależnie od tego, czy oznacza to powrót do gry na klawiaturze, w warsztacie czy na korcie tenisowym.
Teorią roboczą stojącą za taśmą elastyczną jest dekompresja mechaniczna. Po nałożeniu z odpowiednim naciągnięciem taśma delikatnie unosi górną warstwę skóry od tkanki znajdującej się pod nią. Tworzy to dodatkową przestrzeń w warstwie podskórnej, co, jak się uważa, zmniejsza miejscowe ciśnienie wokół pochewek ścięgien objętych stanem zapalnym i poprawia lokalny przepływ płynów.
Uważa się, że oprócz dekompresji teksturowane naciągnięcie taśmy na skórę stymuluje mechanoreceptory, co może pomóc w modulowaniu sygnalizacji bólu podczas ruchu. Wiele osób zgłasza subiektywną redukcję ostrego bólu podczas chwytania już w pierwszym dniu noszenia aplikacji, mimo że samo ścięgno nie zmieniło się strukturalnie tak szybko. Taśma jest narzędziem pomocniczym w okresie rekonwalescencji, a nie substytutem rozwiązania problemu obciążenia, które spowodowało podrażnienie.
Typowe zastosowanie prostownika przedramienia wykorzystuje dwa paski: dłuższy pasek dekompresyjny wzdłuż brzucha mięśnia i krótszy pasek Y zakotwiczony wokół nadkłykcia bocznego. Poniższe kroki opisują ogólną technikę często stosowaną w przypadku zapalenia ścięgna bocznego łokcia i prostownika przedramienia.
Aplikacja powinna dobrze przylegać, ale nigdy nie ograniczać pełnego wyprostu łokcia ani zgięcia nadgarstka. Jeżeli paski ciągną się, zwijają lub powodują mrowienie w palcach, należy je zdjąć i nałożyć ponownie, stosując mniejsze napięcie.
Zapalenie ścięgna łokcia przyśrodkowego i bocznego wpływa na różne grupy mięśni, dlatego punkty zakotwiczenia i pozycja nadgarstka podczas aplikacji różnią się. Używanie taśma kt na zapalenie ścięgna przedramienia skutecznie zależy od prawidłowego określenia, która strona jest dotknięta stanem zapalnym przed pocięciem jakichkolwiek pasków.
| Czynnik | Łokieć tenisisty (boczny) | Łokieć golfisty (przyśrodkowy) |
|---|---|---|
| Dotknięta grupa ścięgien | Prostowniki nadgarstka i palca | Zginacze nadgarstków i palców |
| Lokalizacja bólu | Zewnętrzna kość łokciowa | Wewnętrzna kość łokciowa |
| Pozycja nadgarstka do tapingu | Nadgarstek wyciągnięty do przodu | Nadgarstek wysunięty do tyłu |
| Wspólny ruch wyzwalający | Uderzenia bekhendowe, narzędzia chwytające | Uderzenia forhendowe, ruchy rzucające |
| Punkt kotwiczenia listwy Y | Nadkłykieć boczny | Nadkłykieć przyśrodkowy |
Oklejanie niewłaściwą stroną lub nakładanie paska ze stawem w niewłaściwej pozycji wyjściowej znacznie zmniejsza efekt dekompresji, ponieważ skóra i mięśnie nie są prawidłowo rozciągnięte przed związaniem taśmy.
Nie każda rolka elastycznej taśmy zachowuje się tak samo pod wpływem potu, ruchu lub wielokrotnego prania. Na to, jak dobrze aplikacja sprawdza się przez cały dzień aktywności, wpływa kilka czynników praktycznych.
Kotwy stosuje się przy zerowym rozciągnięciu. Środek paska zwykle rozciąga się od 25 do 50 procent, w zależności od celu, podczas gdy paski dekompresyjne na tkance objętej stanem zapalnym często pozostają w jaśniejszym zakresie.
Olejki, balsamy i nadmierne owłosienie to najczęstsze powody, dla których aplikacja działa wcześniej. Zwykłe przetarcie alkoholem przed aplikacją znacząco wydłuża czas noszenia.
Większość aplikacji jest zaprojektowana tak, aby utrzymać się przez trzy do pięciu dni, w tym podczas prysznica, pod warunkiem, że taśmę należy wytrzeć do sucha, a nie pocierać po zmoczeniu.
Rozciągnięcie taśmy powinno być zbliżone do naturalnej elastyczności skóry, tak aby poruszała się ona wraz ze stawem, a nie ciągnęła go w pełnym zakresie ruchu.
Osoby szukające niezawodnych taśma na zapalenie ścięgien często zapominają, że szerokość i krój paska są równie istotne jak sam materiał taśmy. Pasek, który jest zbyt szeroki na małym stawie, takim jak łokieć, może się odkształcić podczas zginania, natomiast zbyt wąski może nie zapewniać wystarczającego kontaktu z powierzchnią, aby utrzymać przyleganie przez cały dzień pracy.
Nagrywanie działa najlepiej jako część warstwowego podejścia do odzyskiwania, a nie jako samodzielna poprawka. Ścięgna na ogół dobrze reagują na postępujące, kontrolowane obciążenie, gdy ostry ból nieco ustąpi, a oklejanie może sprawić, że obciążenie będzie bardziej komfortowe we wczesnych stadiach.
Praktyczna zasada stosowana przez wielu rehabilitantów: ból podczas wysiłku, który ustępuje w ciągu 24 godzin, jest ogólnie akceptowalny, natomiast ból utrzymujący się lub nasilający następnego dnia sygnalizuje, że obciążenie było zbyt agresywne w stosunku do aktualnej wytrzymałości ścięgna.
Ogólne podejście warstwowe często obejmuje ograniczenie konkretnych, obciążających ruchów zamiast całej aktywności, wczesne wprowadzenie lekkich chwytów izometrycznych, przejście do powolnego obciążenia ekscentrycznego w miarę poprawy tolerancji i kontynuowanie tapingu podczas powrotu do pełnej aktywności w celu uzyskania dodatkowego wsparcia i informacji zwrotnej. Utrzymujący się ból utrzymujący się dłużej niż kilka tygodni, ból nocny lub zauważalne osłabienie siły uścisku to rozsądne sygnały, aby skonsultować się z fizjoterapeutą lub lekarzem sportowym, zamiast kontynuować samodzielne leczenie przez czas nieokreślony.
Większość zastosowań jest przeznaczona do ciągłego noszenia przez trzy do pięciu dni, w tym podczas normalnego brania prysznica, pod warunkiem, że taśmę należy później wytrzeć do sucha, a nie wytrzeć.
Taping zapewnia wygodę i ruch podczas regeneracji, ale nie zastępuje powtarzalnego obciążenia, wzorca chwytu ani pracy wzmacniającej, która łagodzi podstawowe podrażnienia ścięgien.
Nie. Prawidłowo nałożony pasek powinien powodować uczucie lekkiego pociągnięcia skóry, a nie ucisku przypominającego opaskę uciskową i nigdy nie powinien powodować mrowienia ani przebarwień palców.
W miarę wiązania kleju częstym zjawiskiem jest łagodne swędzenie w ciągu pierwszej godziny. Utrzymujące się zaczerwienienie, powstawanie pęcherzy lub rozprzestrzeniające się podrażnienie oznacza, że należy usunąć taśmę i pozwolić skórze odpocząć.
Tak, elastyczna taśma została specjalnie zaprojektowana tak, aby poruszała się wraz ze stawem podczas aktywności, co jest jedną z jej głównych zalet w porównaniu ze sztywnymi paskami lub szelkami.
Ból zewnętrznej kości łokciowej podczas chwytania lub prostowania nadgarstka zwykle wskazuje na łokieć tenisisty, natomiast ból wewnętrznej kości łokciowej podczas zginania lub ruchów rzucania wskazuje na łokieć golfisty.
NOWOŚCI